Tam olarak tehlike mi denir yoksa başka bir şey mi bilemiyorum. Lakin ben bugün yazmanın çok acı bir yanını keşfettim.

Yazmak seni geçmişe götürebiliyor. Daha önce yazdığın satırları defaatle okuyabiliyorsun. Acı çektiğinde sığındığın kaleyi yeniden keşfedebiliyorsun veya çok ama çok mutlu anını not düşmüşsen okuyabiliyorsun.

Başarını veya başarısızlığını satırlarda görebiliyorsun. Daha önce doğru olduğuna inandığın fikirlerin ne kadar yanlış olduğunu görebiliyorsun.

Peki tehlikeli olan nedir?

Yıllar önce yazdığım aşk yarası çektiğim bir yazıyı okudum. Şimdi baktığımda acıdan eser yok. Yerine mutluluk geçmiş. İçime kurt düşmedi değil. Acının bittiği gibi mutlulukta bitmesin?

Acımızı kederimizi unuttuğumuz gibi mutluluğumuzu unutmayalım?

İşte kenara not almanın, yazmanın acı yüzüyle, tehlikeli yönüyle bugün, az önce tanıştım…