Geçenlerde bir misafirlikte sessiz sedasız kenarda yemeğini bir küçük hanım gördüm. Çocuk sevgisi beni benden aldı hemen yanına koştum. Nasıl sevilmesin o güzellik, minicik dudaklar, utanmalar, kaş altından gizli gizli bakmalar…

Bana yabancılarla arasının olmadığını söylediler. Tabi bu uyarıyı alınca her zaman kullandığım taktiklerin dışına çıkıp yağcılık yapmaya başladım. O’na hayatımda gördüğüm en güzel hanım olduğunu söyledim. Ardından cep telefon numaranız varsa alabilir miyim diye soruyu yapıştırdım. Önce tokalaşalım diye cevap verdi. Ardından cep telefon numarasını verdi. Fazla rahatsız etmemem gerektiğinide arkasına yapıştırdı. Verdiği telefon 4447755 gibi bir şeydi.

Artık o minicik soğuk kız ile aramızdaki dağları eritmiştik. Artık yabancı değildim. Klasik, çocuklara her zaman sorulan soruları yöneltmeye başlayabilirdim. Büyüğünce ne olmak istiyorsun dedim. Doktor. Neden doktor diye sorunca erkeklere iğne yapacağım dedi. İğneleri doktorlar yapmıyor hemşireler yapıyor dedim. Hemşireler küçük iğneler yapıyor, doktorlar büyük olanları yapıyor.. diyerek yapıştırdı cevabı.

Daha sonra uzunca muhabbet ettikten sonra annesi ile babasın ayrı olduğunu, babasının başka bir eş bulup evden ayrıldığını öğrendim. Minik Gizem buna içerlenip erkeklere iğne yapmak istemiş o günden beri. Babasının neden gittiğini henüz kavrayamasa bile annesine sıkı sıkı sarılan bir güzellik gördüm orada.

Her kim, nedenli nedensiz düştükleri ayrılık yoluna keşke minik kalpleri alet etmeseler ne kadar güzel olurdu…